Zlot skończył się w sobotę o dwudziestej i cała robota przetoczyła się na naszą połowę. Czas na gruntowny remont strony. Wracamy, kiedy będzie na niej co pokazać.
Puszki, koperty, bilety za przejazdy i to, co poszło pod młotek. Przeliczamy dwa razy, bo za pierwszym razem zawsze wychodzi inna kwota.
Co do złotówki, do podstawówek w Barłożnie i Mirotkach. Najpierw pytamy, co jest tam naprawdę potrzebne.
Zdjęcia, kawałki filmów, podziękowania. Kart pamięci więcej niż rąk do przeglądania, a na każdym ujęciu ktoś ma zamknięte oczy.
Z partnerami, ze szkołami i z tymi, którzy pytali o przyszły rok jeszcze przed defiladą. Telefon od soboty nie stygnie.
Rachunki, zwroty, pożyczone stoły i klasyczne „a kto miał to zabrać?”.
Wpisz kod, żeby wejść pod nakładkę.
Parada kombajnów, maszyny z bliska i ludzie, którzy utrzymują legendy polskich pól przy życiu. Dwie edycje za nami, trzecia przed nami.
Bizon to kawał historii polskiej wsi. Przez dziesięciolecia maszyny z Płocka zbierały żniwa w całym kraju, a dziś, utrzymywane rękoma samych właścicieli, wciąż wyjeżdżają w pole. Zlot w Barłożnie to spotkanie z ludźmi, którzy te maszyny znają, pamiętają i nie pozwalają im odejść.
Po pierwszej edycji wiedzieliśmy jedno: robimy to jeszcze raz. Na drugiej z trzynastu maszyn zrobiło się osiemnaście, przy tym samym klimacie. Trzecia będzie; termin podamy, gdy pole i pogoda się dogadają.
Kombajny, wokół których kręci się cały zlot, wyjeżdżały z Fabryki Maszyn Żniwnych w Płocku, która wypuszczała je w latach 1970–2004. Przez dziesięciolecia zbierały zboże w całym kraju, a potem wiele z nich zostało w stodołach i tam dopiero zaczęła się ich druga historia, pisana już przez samych właścicieli. Poniżej maszyny, które najczęściej widać na naszym polu.
Pierwszy kombajn polskiej konstrukcji. Nie pierwszy zbudowany w Płocku, bo ten tytuł ma ŻMS-4 z 1954 roku, składany na radzieckiej licencji. Vistula była pierwszą maszyną zaprojektowaną u nas i to ona nauczyła polskie pola, że żniwa da się zrobić jedną maszyną zamiast kilkoma.
Dziś to rzadkość, bo sprawnych egzemplarzy zostało niewiele. Na drugiej edycji jedna z nich stała pod płótnem do samego odsłonięcia.
Ten, który wszyscy znają. Koń roboczy polskich żniw: najczęściej spotykany, najczęściej naprawiany i najczęściej ratowany z łąki za stodołą. Jak ktoś mówi „Bizon" bez dodatków, zwykle myśli właśnie o tej maszynie.
Prosta konstrukcja jest tu zaletą: wiele rzeczy właściciel potrafi zrobić sam, w swojej wiacie, bez komputera diagnostycznego.
Rozwinięcie Supera: więcej wydajności przy tej samej filozofii. Dla wielu gospodarstw był to pierwszy kombajn, który dawał radę zebrać wszystko w jednym sezonie bez proszenia sąsiada o pomoc.
Na zlocie łatwo go poznać po sylwetce i po właścicielach, którzy potrafią o nim opowiadać dłużej, niż trwa sam pokaz koszenia.
Największy z rodziny i najbardziej efektowny na defiladzie. Heder o metr szerszy niż w Superze, zbiornik na 50 hektolitrów, a od 1990 roku turbodoładowany SW680 o mocy 220 KM, czyli dwa razy tyle, co w Superze.
Na placu zwykle zbiera największy tłum, głównie dlatego, że z bliska widać, jak bardzo jest duży.
Zlot ma już swoją historię. Niżej obie edycje po kolei: co przyjechało, jak wyglądał dzień i co z tego zostało.
Pierwszy zlot był w gruncie rzeczy sprawdzeniem, czy ktokolwiek przyjedzie. Na pole w Barłożnie wjechało dwanaście Bizonów i jedna Vistula. To załatwiło sprawę. Pod wieczór nikt już nie pytał, czy robimy to drugi raz, tylko kiedy.
Wstęp był wolny i tak zostało do dziś. Reszta to pole, maszyny i ludzie, którzy przyjechali obejrzeć je z bliska.
Plac otworzył się o trzynastej. Przez pierwsze pół godziny ludzie chodzili między osiemnastoma maszynami, zaglądali do kabin i wypytywali właścicieli. Potem silniki ruszyły i kolumna zjechała w zboże.
Koszono do trzeciej, bez rozdrabniacza. Arena konkursów czekała gotowa jeszcze zanim maszyny zjechały z pola. Spod płótna wyjechała Vistula, pierwszy kombajn polskiej konstrukcji. O osiemnastej była defilada.
O dwudziestej maszyny wróciły do stodół, a puszki i utarg ze stoiska pojechały do przeliczenia. Wszystko idzie do szkół w Barłożnie i Mirotkach.
Co zostało w kadrach, w garnkach i na placu.
Trzy konkursy, osobny kąt dla dzieci i kuchnia, która nie gasła od rana.
poszły o 16:00, na arenie z własnych bel
Wstęp był wolny, więc uzbierało się z drobiazgów. Z czego dokładnie, poniżej.
Kabina, widok na pokosy z góry i operator za sterami. Bilety szły z ręki do ręki do samego końca koszenia.
Pod młotek poszły tort i komplet zlotowych gadżetów. Kto dał więcej, wracał z łupem, a cała kwota wpadła do szkolnej puli.
Czapki, koszulki, breloczki, pocztówki. Rozeszły się po domach i zostały dłużej niż jeden dzień w polu.
Gotowały od rana panie z KGW Barłożno i KGW Mirotki. Między pokazami to tam był największy ruch na placu.
Myślisz o czymś większym, na przykład o sponsoringu, darowiźnie albo pomocy rzeczowej? Zapytaj . Podpowie, z kim się skontaktować i jak to najlepiej ogarnąć.
wstęp wolnyPlan poglądowy: strefa maszyn, teren koszenia, scena, kuchnia i parking. Kliknij grupę w legendzie, żeby podświetlić jej miejsce.
Druga edycja odbyła się 15 sierpnia 2026.
Zgłoszenia na drugi zlot przyjmowaliśmy do sierpnia i lista jest już domknięta. Formularz wróci, kiedy ogłosimy termin trzeciej edycji.
Nie chcesz tego przegapić? Najszybciej piszemy o wszystkim na Facebooku.
Termin i program kolejnej edycji ogłosimy najpierw na Facebooku, a zaraz potem tutaj.
Podpowie, do kogo napisać lub zadzwonić, sprawdzi zgłoszenie, co zabrać, gdzie dojechać i co będzie działo się na zlocie.
Zlot robimy własnymi siłami i z pomocą tych, którzy uznali, że warto.
Za obraz zlotu odpowiada LuminaForge, od pierwszego zdjęcia po stronę, na której właśnie jesteś.
Zlot nie ma jednego autora.
Składa się z bardzo wielu cichych
dobra, zrobię to
i dopiero z nich robi się dzień,
o którym potem się opowiada.
Dziękujemy właścicielom i operatorom maszyn. Za miesiące dłubania w garażu, żeby kombajn odpalił akurat tego jednego popołudnia. Za części szukane po całej Polsce i za te dorobione na kolanie, bo nigdzie ich już nie ma. Za to, że wjechaliście w pole na oczach ludzi, i za cierpliwość do każdego, kto pytał, czy można zajrzeć do kabiny. Osiemnaście maszyn nie zjawia się na polu samo z siebie.
Dziękujemy paniom z KGW Barłożno i KGW Mirotki. Kuchnia ruszyła długo przed tym, zanim ktokolwiek zobaczył pierwszy kombajn, i nie zgasła do wieczora. Grochówka, bigos, chleb ze smalcem i wypieki, których nie kupi się w żadnej restauracji, bo się ich tam po prostu nie robi. Przy Waszych stołach był tego dnia największy ruch na placu.
Dziękujemy tym, którzy zwieźli sprzęt na plac: bale, ciągnik, stoły, ławki, namiot, przedłużacz i całą resztę, o której człowiek przypomina sobie dzień wcześniej wieczorem. Dobra połowa tego zlotu stoi na rzeczach pożyczonych od sąsiadów.
Dziękujemy tym, którzy pilnowali, żeby było bezpiecznie: kierowali ruchem przy wjazdach, ustawiali maszyny na placu, trzymali publiczność w rozsądnej odległości od hederów i czuwali na wypadek, gdyby coś poszło nie tak. Nie poszło. To nie jest przypadek, tylko czyjaś robota.
Dziękujemy firmom, które dołożyły się do zlotu: pieniędzmi, sprzętem, transportem albo po prostu swoją pracą. Żadna nie musiała. Zrobiły to dla imprezy, z której cały zysk idzie do dwóch wiejskich szkół.
Dziękujemy wszystkim, którzy przyjechali. Tym z sąsiedztwa i tym, którzy mieli po kilkaset kilometrów w jedną stronę. Rodzicom, którzy wytrzymali cały dzień w słońcu, bo dziecko chciało jeszcze raz zobaczyć Bizona z bliska. Każdemu, kto kupił talerz grochówki, bilet na przejazd albo breloczek ze stoiska i każdemu, kto podniósł rękę w licytacji. Z tych drobiazgów, złotówka po złotówce, zrobiła się szkolna pula.
Dziękujemy tym, którzy zostali po wszystkim. Kiedy ostatni kombajn zjechał z placu i zrobiło się cicho, ktoś musiał pozwijać kable, poskładać ławki i przejść pole po śmieciach. Z tej części dnia zwykle nie ma zdjęć.
A na samym końcu dziękujemy za to, że przez cały ten dzień nikt nie pytał, co z tego będzie miał. Zlot Bizonów w Barłożnie trzyma się na ludziach, którzy przychodzą pomóc i wracają do domu bez rachunku.
Do zobaczenia
na trzeciej edycji
Jestem wirtualnym pomocnikiem Zlotu Bizonów w Barłożnie. W czym mogę Ci pomóc?
